; ; ;

Route des Grandes Alpes Van Menton (Middellandse Zee) naar Geneve ( Genversee) in juli 2008
Je hoort wel meer over vele mooie routes; ze noemen dat wel 'traum-strassen' of zo. Ik had vaak over deze route op het internet en in motor-bladen gelezen en dan denk je : Dat zou ik ook wel eens willen. Dan ga je dat bekijken en dan denk je: hoe krijg ik dat in een week voor elkaar? Ik heb maar een week om zoiets te ondernemen. Je gaat dan op internet zoeken. Je komt er dan al gauw achter dat het eigenlijk
niet te doen is om van Surhuisterveen naar de Middellandse Zee te rijden en weer terug. Je bent dan alleen maar aan het rijden en je hebt geen tijd om de wereld om je heen goed te bekijken. Ik kwam op het idee om de autotrein te nemen, zover mogelijk naar het Zuiden, dat was in mijn geval dus naar Avignon. In Google, dat ik veel gebruik, toets je in 'autotrein' in en je vindt dan genoeg. Ook in allerlei verhalen over het rijden van deze route wordt de auto-slaap-trein vaak genoemd. Je kunt er dan voor kiezen om heen te rijden en terug met de trein. Ik heb er voor gekozen om met de trein heen te gaan, want ik dacht dat je op die manier het meest uitgerust aan de berg-ritten kunt beginnen. Voor de tocht zelf kun je dan ook je tijd beter indelen, want je hoeft aan het einde van de tocht niet meer je trein te halen! In mijn geval kostte de auto-slaap-trein € 409,35. Nou lijkt dat natuurlijk best wel een flink bedrag, maar van dat bedrag moet je eigenlijk drie of vier overnachtingen met ontbijt aftrekken. Ook bespaar je jezelf de benzinekosten en de kosten van tolweg. Ik heb de trein vanuit Den Bosch naar Avignon genomen. Je kunt ook vanuit Düsseldorf vertrekken, maar dat heeft het nadeel dat je dan op zondag vertrekt. Vanuit Den Bosch vertrek je op vrijdag en je komt zaterdagochtend aan. Dat scheelt dus vrije dagen!
Bij het boeken van een plaats op de auto-slaap-trein krijg je voldoende informatie, zodat je weet wanneer je waar moet zijn. Het wijst allemaal vanzelf. Je zet zelf je motor op de trein en je moet er bij zijn als de motor wordt vastgezet. Ze willen dat je aangeeft hoe de motor moet worden vastgezet. Ik had eerst bij de dealer nagevraagd wat de beste manier was om dat te doen. De motor werd netjes vastgezet zoals ik dat graag wilde hebben.
	Bijzonder aan de auto-slaap-trein is dat er wel vijf keer van locomotief wordt gewisseld. Elk land wil of moet met eigen locomotief rijden. Dat begon al in Maastricht, daar kwam een Belgische loc er voor. Het slapen in de trein ging heel goed en ook het verstrekte ontbijt was dik voor elkaar. Je zit met zes mensen in zo'n coupé en raak al gauw met elkaar aan de praat. Om te slapen klap je de banken omhoog en dan heb je zes slaapplaatsen. Reken er op dat de aankomsttijd zoals wordt
meegedeeld ( half acht 's ochtends), bijna nooit wordt gehaald..Op elke reis is er altijd sprake van vertraging. Bij aankomst worden eerst alle auto's van de trein gereden en dan , als laatste, de motoren Je bent met zoiets eigenlijk wel de hele winter bezig; een soort vakantie-voorpret eigenlijk. De route des Grandes Alpes is natuurlijk een heel bekende route. Je kijkt dan toch hoe deze route loopt en welke dingen je eigen wilt meemaken die nét niet op de bekende route liggen. Je past dan de route hier een daar een beetje aan. De route zelf gaat helemaal over asfalt wegen, maar ik wilde toch een stukje grindweg ook beleven. Natuurlijk had ik alle route delen in het GPS-apparaat, maar ik had ook kaart-uitdraaien voor in de tanktas gemaakt met het idee: je apparaat zal maar stuk gaan! Ik had natuurlijk ook gewone kaarten mee. De route begint in Menton ( aan de Middellandse Zee) en is goed in 3 dagen te rijden. Het beslist de moeite waard om aan het begin van de route de regionale kaart van de route des Grandes Alpes te kopen, jammer genoeg kon ik deze kaart van tevoren niet in Nederland kopen of vanuit Frankrijk toegestuurd krijgen. Veel regionale kaarten kun je , soms zelfs helemaal gratis, toegestuurd krijgen door de Franse regionale toeristische organisaties.
Goed, dan kom je aan in Avignon en de eerste ervaring is dan: WAT IS HET HIER GLOEIEND HEET !!! (30 graden) Gelukkig stond ik nog in de korte broek. Ik heb de motor van de trein afgereden en meteen in de schaduw onder een grote boom gezet en de bagage er op gebonden. Ik had mee: een klein koepeltentje, slaapzak, luchtbed, allemaal vrij compact. Ook een 1-pits gasbrandertje en een klein pannetje, vooral voor het koffiezetten 's ochtends. (Ook natuurlijk de GSM telefoon mee, met een apparaatje om deze vanaf de motoraccu te laden). En wat 'gewone' kleren. Het is een 3-persoons-tentje, maar als ik er in lig en alle bagage en motorkleren liggen om me heen, dan is de tent wel vol. Ik heb daarna pas mijn motorkleren aangetrokken en was blij toen ik weer reed!
Avignon ligt ongeveer een 100 km van de Middellandse Zee af. Soms plan je dan iets en dan lukt het toch niet helemaal.. Je weet, ik heb een schildersbedrijf en ik had gepland om vanuit Avignon even bij een plaatsje langs te gaan waar het één en ander te zien zou zijn over een collega, ene Vincent van Gogh. Nou, mooi niets dus. Ik reed dat plaatsje binnen en zag nergens een verwijzing naar Van Gogh. Dan sta je daar in de brandende hitte en dan denk je al héél snel: ja 't is goed, laat maar ! Wegwezen! Het was niet zo erg, want het lag toch op de route van Avignon naar het beginpunt van de route des Grandes Alpes in Menton.
Dan na een kilometer of 40 een groot bord 'route barrée' Nou ga ik in Nederland meestal om zo'n bord heen met de gedachte dat ik er op de motor wel langs zal kunnen, maar dat leek me in Frankrijk toch niet zo verstandig. Dus toch maar van de uitgezette route afwijken en linksaf slaan en voor dat ik het wist zat ik op een Franse tolweg,zonder kaartje !!! Na een kilometer of 15 kwam de eerste afslag, dus ik er weer af. Tol-automaat. . . . . Ik druk op de knop. Er gebeurt niks. Nog eens drukken. Weer niks. Ik had het al weer en ik kreeg het steeds warmer. Alle knoppen geprobeerd zonder enig resultaat. Ik kreeg het nog warmer. Nog eens goed naar de slagboom gekeken. Daar was een kleine ruimte. Hm, breedte van de motor nog eens goed bekeken. Eerst nog eens goed om me heen gekeken. Niets of niemand te zien. Opstappen, starten en volgas tussen de opening door rijden ! Pas toen gebeurde er wel iets ! Toen ik 5 meter voorbij de slagboom weer in vrijheid was, gingen er allerlei sirenes en bellen af. Ik heb niet omgekeken en 'ietsje' gas bijgegeven. Geen lichtjes achter me op zien duiken . Op de eerste parkeerplaats daarna ben ik even afgestapt. Even bijkomen. Tot nu toe niets meer van gehoord en geen post hierover uit Frankrijk gekregen. Dit gebeurde dus allemaal in de eerste twee uur sinds het vertrek uit Avignon. Daarna rijden door de Verdon en op een gegeven moment kwam ik weer in de richting Grasse en na een paar keer stoppen, koffiedrinken en weg vragen door het Esterel-gebergte bij Monaco. Door Monaco over de boulevard gereden. Ongelooflijk veel stoplichten en stranden vol mensen die weinig om het lijf hadden. Ik kreeg het in mijn zwarte pak nóg warmer! Gekeken naar een hotelletje daar in de buurt, maar gezien de prijzen toch nog maar wat doorgereden. Op een gegeven moment kwam ik een stelletje op de motor tegen, die toen ik naar een camping vroeg mij een kilometer of zes zijn voorgereden.
	Zo kwam ik om een uur of vijf bij een camping met uitzicht op de Middellandse Zee. Zo’n camping kost dan wel zo'n € 20, maar dan heb je ook wel een schitterend uitzicht! Je bent dan helemaal overweldigd door al het moois dat je onderweg al hebt gezien en dan moet je dus nog aan de route des Grandes Alpes beginnen ! Allemaal mooie binnenweggetjes waar vroeger de beroemde filmsterren in open auto's ook reden. Onderweg had ik wat gegeten en bij een plaatselijke supermarkt kocht ik wat ontbijt-spullen voor de volgende dag. Het gemak van supermarkten is dat je absoluut geen taalproblemen tegenkomt! 's Avonds voor het tentje over de donkere zee al die lichtjes van al die schepen te zien is toch wel iets bijzonders. Ondanks het tolweg avontuur had ik toch een tevreden gevoel over de eerste dag. Daarna geslapen als een blok.
De volgende dag vrij vroeg wakker, eerst naar de motor gekeken en pas daarna vastgesteld dat het opnieuw fantastisch mooi weer was. Koffie, broodje, kaart kijken, GPS weer op de motor , inpakken en weer op weg. Weer bij de Middellandse Zee langs naar Menton, het eigenlijke begin van de route des Grandes Alpes. Menton ligt zowat op de grens met Italië. Daar vandaan begint de rit naar het noorden, die ook door borden wordt aangegeven. Dit stuk route wordt ook altijd in de winter gereden door de rallye van Monte Carlo, ook vanwege de slingerende haarspeld-bochten. Ik was blij dat er 's zomers geen sneeuw ligt. Van verkeersdrukte viel eigenlijk niets te bespeuren, op de hele route niet. Je komt gelukkig wel motorrijders tegen of je rijdt eens samen met ze op, maar van verkeersdrukte is absoluut geen sprake, terwijl het toch volop vakantietijd was ( juli). Het nemen van de haarspeld bochten went gauw genoeg. Als je dat zou willen, kun je hier en daar best stevig doorrijden. Wel even letten op losse steentjes of olie in de bochten. Het kàn nou eenmaal voorkomen. Bij haarspeldbochten naar rechts moet je, als je alles kunt overzien, de bocht beginnen op de verkeerde weghelft, dat scheelt een stuk. Kwestie van even wennen en ik heb gemerkt dat men daar ook rekening mee houdt.
Eerst via mooie asfalt slingerwegen op weg naar de Col de Turini en vandaar, zoals gepland, van de 'officiële' route wat afgeweken en een mooie lus gereden over L'Authion. Het idee voor het rijden van deze lus had ik uit het boekje Motorrad-touren Westalpen van Harald Denzel. Slecht wegdek met wat onverharde stukken (gravel) , maar makkelijk te doen voor mijn bepakte en volgetankte GSA1250. Daarboven zijn nog enkele forten van de grote oorlogen en wat mooie uitzichten over Italië en de Mediteranee. Bij sommige toppen was het zo koud dat ik verleiding om te stoppen, handschoenen uit te doen en een foto te nemen, heb weerstaan en gewoon ben doorgereden. Verder, de grens gevolgd richting Col de Restefond en de La Bonette (hoogste berg van FR. 2812m op de Gps.) Voor de top rij je nog door wat ruïne dorpjes. Het was 8 graden en dat een groot verschil met beneden 25 graden. Ik liet de Mercantaur achter mij en kwam in de namiddag in Jaussiers aan waar ik een camping opzocht. Daar bleek ik de enige motormuis te zijn, voor de rest allemaal fietsers veel uit NL en B., vaak in mooie outfit met opdruk, meestal reclame uitingen. Vreemd volk, wat in zichzelf gekeerd, veelal dunne mensen. Dat komt vast door dat astronautenvoedsel denk ik dan maar. Het is een klein boerencampingkje( 15 tenten), maar wel leuk en niet duur ( € 9) s` Avonds wat gegeten in het dorp, nog een Michelin kaart gekocht van de grote route aldaar, een soort bewaar kaart. Toen ook nog meegelopen in de processie , want ik moest toch weer terug naar de camping. Als een soort afscheid van deze mooie dag 's avonds laat nog een super mooi vuurwerk, het was de avond voor de dag van de bestorming Bastille (of was het de Parpaillon?) Vandaag 220 km bochtig parcours. De volgende dag begonnen met wat cup-a-soup en 'stokbôle' en een wat luchtig toetje. Ik had dat gisteren onderweg al bij een supermarkt ingeslagen. Het opvouwen, inpakken en opbinden begint al te wennen. Met opstaan en wegrijden ben ik ongeveer een klein uurtje bezig. Niet onaardig, toch? Als je naar de top kijkt waar je naar toe gaat, voel je de rand van de helm in de nek. Bij het rijden heb je er eigenlijk geen erg in hoe stijl of het wel of niet is. Alleen als je onderweg de motor even neerzet, merk je de het hier in de wereld bijna nergens vlak is. Toch is het best te doen, want onderweg heb ik op de asfaltwegen verscheidene motorrijders met duo-passagier gezien. Verder met de Grand Alps. Vanaf Jaussiers de D900 op naar Ste-Anne en daar links af de Le Grand Parpaillon op voor een onverharde route uit de Denzel gids. Na eerst een verkeerde afslag kwam ik na veel moeite bij een ski-station uit. Niks te doen daar om half tien 's ochtends en er was ook geen sneeuw. Op de terugweg ontmoette ik een herder. Ik kon hem niet verstaan, maar hij wees naar beneden. Dat heb ik maar gedaan en toen zat ik weer goed. Ik had een klein bordje gemist en niet op de Zumo gelet. Gelukkig zijn alle routes mooi in dat gebied. Toen de D39T op, met veel scherpe steenslag; bocht na bocht; houten bruggetje over nog meer stenen, dat alles boven de boomgrens en opeens lag voor mij een grote vallei. In de vallei enkele wild kampeerders daar met cross-motoren en wat 4X4. Goedemorgen, zij waren nog bezig met het ontbijt , staande rond een kampvuur met driepoot. Gezien de temperatuur daarboven was het ook wel logisch dat ze allemaal dicht bij het vuur stonden, te kijken hoe of vanuit de verte aankwam.
	Maar even,zittend op de motor, naast ze gaan staan en gevraagd hoe de route was, daar en naar boven. Als antwoord kreeg ik “' Trebjenne'; 'manjeficco' en 'no ice in de Grotto' Vooral de laatste mededeling was voor mij belangrijk. Het aanbod om koffie te drinken heb ik afgeslagen, ik heb ze bedankt en ging weer verder, over nog meer stenen. Ik was blij dat ik nieuwe banden had.! Enkele bochten verder keek ik van boven af op de nog steeds ontbijtende nomaden daar beneden in die desolate wereld. Ik heb nog wat foto's gemaakt waarvan er later nog één in de Leeuwarder Courant heeft gestaan. Na nog meer bochten, steen en braggel zag ik plotsklaps het tunnel-portaal voor mij en ik ik dacht : tot hier heb ik het in ieder geval gehaald! Hè hè ,even pauze en een bakje koffie gemaakt. Niemand om me heen te horen en ook niets te zien. Alleen een tunnel met deuren, die gelukkig open stonden. 's Winters zijn die deuren dicht. De tunnels zijn in het verleden gemaakt om militaire transporten doorheen te laten gaan tijdens de grote oorlogen. Dan door de tunnel. In de tunnel geen ijs, maar wel de grondstof daarvoor: diepe plassen water. Het water lekt uit het plafond en uit de wanden van de tunnel.
Gelukkig zitten de uitlaat en het luchtfilter van de GSA vrij hoog, dus ik had nergens last van. De tunnel leek wel een grot. Je ziet een meter of vijf of zeshonderd alleen maar donkerte, met een licht-gaatje op het eind. Toen ik het grote licht aandeed werd het zicht wel beter, maar de ruw met de houweel uitgehouwen wanden lijken dan ineens ook veel sneller op je af te komen. Iets meer gas en ik was erdoor. Daarna door de kale, vreemde vlakte weer naar beneden. Een hele mooie, stille, maar ook heel vreemd aandoende wereld. Na een tijdje zag ik van beneden een lichtje zigzaggend de berg opkomen. Een motorrijder, die mij tegemoet kwam. Hij gebaarde mij om te stoppen, hij zette de voet op het rempedaal en ik trok aan de handrem. We kwamen precies we naast mekaar tot stilstand . Het bleek een Oostenrijker te zijn op een 1150GS. Het eerste wat hij mij, in alle talen, vroeg: Ligt er ook ijs in de tunnel? “Nee, gjin iis dêr “, zei ik en zijn gezicht klaarde op.
Na nog wat heen en weer geleuter, gaf hij gas en ik liet de rem los. Ik had gelukkig zo'n protector achter in de jas, want het regende even stenen Na ongeveer een uur kwam ik weer in de bewoonde wereld, dat wil zeggen op de verharde weg met en terrasje voor een kop koffie met een sandwich.
Het vervolg bracht me door kleine boerendorpjes, waarbij je als het ware over het erf en langs de stal reed. Het was kennelijk niet vreemd want de paar mensen die ik heb gezien keken niet op of om.
De volgende dag vastgesteld dat het hier in de bergen veel kouder is dan in het zuiden aan het strand. De dag dan ook maar begonnen met een ontbijt in de kantine !	Ik kwam uit bij het plaatsje Baratier aan het Lac de Serre-Poncon . Daarna volgden de Mont Douphin via Briancon, de Galibier, de Telegraphe ( zeer koud daar boven !!), Col de L`Iseran , Val-d`Isère en Sèez ,waar ik weer een camping opzocht. Goed restaurant daar. 300 km kruip en sluip door.
Vandaag de rit langs De Roseland met uitzicht op de MontBlanc . Op de passage van de Roseland stopte ook een XT rijder uit NL die de route reed van Noord naar Zuid Gezamenlijk nog een stukje onverhard gereden bij Les Chapieux, altijd beter dan alleen in die woestenij daar. Een eigenaardige route, alles gravel en braggel en de haarspeldbochten verhard. Het einde was weer op de grens met Italië en vandaar weer terug. Verder langs het meer met het bekende kapelletje daarna de Aravis en de Colombiëre Cluses en over de D12 naar Thonon Les-Bains met een mooi uitzicht over de Genversee en daar is dan gelijk het eindpunt van de Route Des Grand Alps. Maar niet voor mij! Langs het meer van Geneve gereden ( erg druk aan het meer in tegenstelling tot daarboven in de bergen!) en in Geneve wat foto`s genomen van de fontein aldaar, 150m hoog spuit dat ding. Daarna door de Franse Jura om in Morbier een camping op te zoeken. Dat was weer 320 km. De volgende morgen de tent nat ingepakt, want het was maar een vochtige wereld daar!
Het was een gemeente camping met hoog gras. Met het natte spul op weg, richting Pontarlier en vandaar langs de Doubs. Bij het restaurant de La Grotte een heerlijk ontbijtje gehad met uitzicht op de rivier en de overhangende rotsen, Saut du Doubs. Stevig doorgereden tot Belfort, kijkje genomen bij de citadel, die van veraf al te zien is.
Even later reed ik door de grote poort die de grens aangeeft van de Jura / Vogezen de Alsace . De Jura is minder hoog, maar ook zeer spectaculair, met genoeg haarspeldbochten en passen. Vanaf daar over een driebaans weg oostwaarts gereden, ongeveer een 60 km met 2 Duitse Harley-rijders op gereden.
	Een beetje stuivertje wisselend ,wat die lui wel mooi vonden en in de buurt van Hartsmanwiller gingen zij na handopsteking rechts en ik links.Daarna de Zumo op snel gezet richting Titisee in het Zwarte Woud waar ik, in verband met grote luchtvochtigheid, een hotel op zocht. 's Avonds koekoeksklokken kijken samen met Japanners. Vandaag 371 km.
Gisteren had ik onderweg de tent al wat laten drogen. De keuze voor een hotelletje bleek een goede, want het regende niet alleen 's ochtends maar ook de hele verdere dag. Ondanks de regen toch de B500 (de Hochstrasse) gedaan en koffie gedronken bij Zur Linde in Wolfach. De uitbater, een echte enthousiaste motorrijder, kwam even bij me zitten om te verhalen over het motorrijden. Verder over de B500 richting Baden-Baden en over de Rijn de Eifel in.
Over de Duitse Alleenstrasse (of was het regenstrasse ??) op Cochem aan. In Cochem een hotel gevonden, naast het Ricks (voormalig!!) gastenzimmer. De motor kon in de garage van het hotel. Als je dan in Cochem bent, voelt het aan alsof je al bijna thuis bent.
	Door de regen eigenlijk meer kilometers gereden dan gepland, in totaal 447 kilometers. De volgende dag het navigatie apparaat maar op 'snelweg' gezet. Ondanks dat de snelwegen rond Nijmegen verstopt waren door de 4-daagse, toch weer thuisgekomen.
Het was de eerste keer dat ik zo'n trip in mijn eentje heb ondernomen. Dat heeft als nadeel dat je weinig aanspraak hebt en dat je contacten moet zoeken. ( dat gaat overigens bijna vanzelf) Het voordeel is dat je kunt stoppen wanneer je wilt. Ik heb bijvoorbeeld tweehonderd foto's gemaakt, dus ik ben zeker 120 keer onderweg gestopt. Als je in een groepje rijdt dan lukt dat vaak niet zo makkelijk omdat je de groep niet zo gauw verlaat voor het maken van een foto. Ik vond het een geweldige belevenis, zeer geslaagd. In totaal 2690 zuinige motor-kilometers gereden en weinig getankt. Of zou dat nou komen door die grote GSA-tank?
Surhuisterveen, januari 2009 Sijtse Walda tracks over de GSA 1200 - verbruik benzine 1:18 ! (wel een grote tank 33L) - verbruik olie Nihil. - remblokken achter in 3300 km  geheel AF !!.(nou ja, bijna). oorzaak: gewicht en het harde remmen op de vele afdalingen. - banden mooi en evenredig gesleten, wel altijd te veel  natuurlijk.